Велигден, празник на надежта, солидарноста и достоинството, годинава во јавноста отвори и едно поинакво прашање – колку длабоко сиромаштијата навлегла во секојдневието на граѓаните.
Компанијата „Шилер“ донираше 2000 табли јајца во Велес, со цел да помогне на социјално ранливите категории пред големиот христијански празник. Намерата, без сомнение, беше хумана. Но, сликите од теренот ја засенија пораката на донацијата.
Граѓани во редици, турканици, нетрпеливост – сцени што повеќе потсетуваат на кризни ситуации отколку на празнична атмосфера. Луѓе кои се обидуваат да дојдат до табла јајца, која изнесува околу 300 денари, туркајќи се меѓусебно, оставаат силен впечаток дека проблемот не е во донацијата, туку во реалноста што таа ја разоткрива.
Сиромаштијата не е само економска состојба – таа носи и чувство на понижување. Кога основни прехранбени производи стануваат причина за турканици, тоа е сигнал дека многумина живеат на раб на егзистенција. Во такви услови, достоинството често станува луксуз.
Од една страна, ваквите акции ја покажуваат важноста на општествената одговорност на компаниите. Од друга, тие ја отвораат дилемата – дали донациите се доволни или се само краткорочно решение за длабоки системски проблеми?
Граѓаните не треба да се борат за основни намирници, особено не за време на празници кои симболизираат човечност и заедништво. Сликите од оваа донација се потсетник дека зад секоја хуманитарна акција стои и една поголема приказна – приказна за нееднаквоста, сиромаштијата и потребата од достоинствен живот за сите.
Велигден треба да обединува. Но, годинава, наместо тоа, нè натера да се соочиме со една непријатна вистина.
Деск