Џони Штулиќ, главниот вокал на култниот бенд Азра, објави нова верзија на песната “Без мене”. Кога на YouTube-каналот се појави новата снимка, фановите знаеја: ова не беше само уште едно повторно емитување. Ова беше враќањето на гласот што ѝ покажа на цела една генерација како да биде слободна. Бранимир “Џони” Штулиќ, легенда врежана во времето, се врати со својата гитара – и овие спомени повторно оживеаја.
Новата верзија на иконската песна “Без мене” не е ремикс или продукциско достигнување. Тоа е суров, интимен момент: само глас и гитара, необработено, без никаков стил што не е негов. Како да сме поканети во неговата дневна соба, каде што песната се раѓа одново, овој пат со тежината на годините и чистота што сече до коска.
За оние кои пораснаа со Азра, овој момент е повеќе од носталгија – тоа е потврда дека нешто суштинско не се променило. Гласот на Штулиќ, сè уште препознатлив по таа специфична нијанса на емоција, ја носи истата енергија што некогаш ја зрачеше низ стадионите. Само што сега звучи како порака од далечина: “Сè уште сум тука.”
Џони Штулиќ не беше само музичар. Тој беше гласот на едно движење – новиот бран што во осумдесеттите донесе слобода на изразување, поетска длабочина и бунт што не беше празен гест. Како основач на “Азра”, тој создаде песни што станаа химни: „Balkan“, „A šta da radim“, „Poziv na ples“, „Gracija“. Неговите стихови беа повеќе од зборови; тие беа дневник на една ера.
Роден во Скопје во 1953 година, Штулиќ ја прифати гитарата како продолжение на својата мисла. Под влијание на Битлси, но и на балканските мелодии, тој создаде уникатна фузија – рок што зборуваше на нашиот јазик, за нашите теми. Азра е основана во 1977 година во Загреб и за само неколку години стана културен феномен што ги надмина музичките граници.
Годините поминати подалеку од очите на јавноста не го намалија неговото влијание. Напротив – Штулиќ остана мистериозна, речиси митска фигура, чии песни продолжија да одекнуваат. Неговото пензионирање само ја интензивираше потребата за неговиот израз. Затоа ова дигитално враќање, ненајавено и без медиумска помпа – чисто и автентично – е толку значајно.
Б.Н.