На денешен ден пред 54 години светот промотивно го слушна албумот кој не старее: „Лед Цепелин IV“ е манифест на енергија!

Кога четвртиот албум на „Лед Цепелин“ беше издаден на 8-ми ноември 1971 година, светот не знаеше дека е сведок на раѓањето на една од најважните плочи во музичката историја. Без наслов, со мистични симболи наместо наслов, албумот стана познат едноставно како „Лед Цепелин IV“, а неговото влијание одекнува половина век подоцна, пишува МПМ по повод 54 години од објавувањето на легендарниот албум.

Од првите ритми на песната „Black Dog“, преку ритмичката експлозија на „Rock and Roll“ до епската „Stairway to Heaven“, бендот комбинираше сè што знаеше – блуз, фолк, мистика и бескомпромисен рок. Критичарите рекоа дека „ова не е албум, туку манифест на енергија“. Списанието „Ролинг Стоун“ подоцна напиша: „Лед Цепелин IV е моментот кога боговите на гитарата се искачија на своите планини“.

Еден од најцитираните моменти во историјата на рокот – „Stairway to Heaven“ – беше создаден речиси случајно. Џими Пејџ рече: „Пишувавме во куќа во Велс. Беше ладно, но музиката беше топла. Не знаевме дека создаваме легенда“. Таа песна, долга осум минути, стана нераскинлива врска помеѓу мистицизмот и мејнстримот, помеѓу интроспективноста и бучавата.

„Од сите нивни албуми, четвртиот е најразновиден, најсмелиот и најбесмртниот“, напишаа Loudersound во нивната ретроспективна рецензија. Песни како „The Battle of Evermore“ и „Going to California“ ја покажаа понежната, поинтроспективна страна на бендот, додека „When the Levee Breaks“ ја запечатија нивната репутација како мајстори на ритамот.

Порталот Consequence наведува:

„Успехот на Led Zeppelin IV покажа дека можат да ги пробијат сите граници на жанрот и дека никој повеќе не може да ги фати.“ Во тоа време, бендот ги избегнуваше радио формулите, одбиваше телевизиски настапи и се потпираше на концертна магија. Потегот се покажа како пророчки: албумот се продаде во повеќе од 37 милиони примероци низ целиот свет.

Денес, повеќе од пет децении подоцна, Led Zeppelin IV е сè уште суштинска точка во секој разговор за музиката. „Тоа е плоча што никогаш не старее“, напиша списанието Classic Rock. „Гитарите се сурови, вокалите на Роберт Плант се полни со мистика, а тапаните на Бонам (Џон Бонам) звучат како земјата да го удира небото“.

Кога Пејџ го ремастерираше албумот во 2014 година, тој скромно рече: „Не сакавме да бидеме дел од тренд. Само свиревме. Но, ако нешто трае педесет години, можеби тоа значи дека сме ја погодиле вистинската нота“. И навистина – Led Zeppelin IV не е само албум, туку звук на една ера што продолжува да одекнува низ секоја генерација што се осмелува гласно да сонува.

Деск