Оваа година, во декември се навршуваат две децении од смртта на легендарниот музичар Гоце Николовски, а неговото име и понатаму одѕвонува силно меѓу љубителите на народната музика, како ехо од едно време кога песната се пееше од срце, а сцената се освојуваше со душа.
Во 1990 година, на сцената на Фолк Фест Валандово, се случи момент што засекогаш ќе остане запишан во македонската музичка историја. „Бисер Балкански“ не беше само песна – беше крик на љубов кон татковината, беше гордост спакувана во стих и мелодија. Публиката стана на нозе, жирито му го додели првото место, а Македонија доби химна што и денес се пее со рака на срце. Кога во 2000 година композицијата беше прогласена за Песна на векот, тоа беше само потврда на она што народот одамна го знаеше – дека Гоце испеал вечност.
Роден во Скопје, а во Ниш ги направи првите посериозни музички чекори. Но каде и да живееше, во неговиот глас секогаш одекнуваше Македонија. Имаше посебна боја – топла, длабока, искрена. Глас што не се учи, туку се носи во душата.
Зад себе остави богата музичка ризница, десетици песни што и денес се пеат на слави, свадби и концерти. Но зад сценските светла стоеше и човек од крв и месо, со свои тишини и борби. Во декември 2006 година, на само 58 години, Македонија се разбуди во шок. Веста за неговата смрт ја потресе јавноста. Според тогашните информации, тој си го одзел животот во својот дом во Скопје, оставајќи проштална порака за најблиските. Болка што не избледува.
Сопругата Весна и децата – Александар и Катарина – со години живеат далеку од очите на јавноста. Тишината што ја избраа зборува повеќе од илјада интервјуа. Според она што повремено може да се види на социјалните мрежи, дел од семејството денес живее во Ниш, далеку од медиумскиот интерес и спомените што знаат да болат.
Синот Александар пред 14 години се обиде да зачекори по татковите стапки. На сцената на Охрид Фест се појави како Сандро Николовски, со џез-баладата „Што е среќа“. Тогаш тивко призна дека сака да зборува за својата музика, но не и за татко му – бидејќи раната сè уште била свежа. Набрзо се повлече од сцената, оставајќи ја јавноста да се прашува каде е и што прави денес.
А Гоце? Тој остана таму каде што отсекогаш припаѓаше – во песната. Во првиот такт на „Бисер Балкански“, во солзата што ќе се појави без најава, во секое „ајде“ испеано со мерак. Некои луѓе си заминуваат тивко, но нивниот глас останува гласен засекогаш.
И по две децении, кога ќе засвири неговата песна, времето запира – а Македонија повторно го слуша својот бисер.
Деск
Фото: ФБ страница на ВБУ Музички регистар и архива на ВИКИМЕДИА