„Имаше уште многу да даде. Тој не беше само убаво лице на естрадата, туку и одличен рок пејач кој не сакаше да се наметнува и оставаше неговите изведби да ја раскажат неговата приказна“ — оваа мисла често се повторува кога се зборува за него. Не само како констатација за прекинат живот, туку како потсетник дека неговиот потенцијал, неговата креативност и неговата човечност беа далеку од исцрпени.
На денешен ден е роден Влатко Илиевски (1985-2018) – рокерот со нежна душа, човекот кој зад сценската енергија носеше тивка добрина и искрена љубов кон музиката и луѓето околу себе.
Илиевски почина на само 33 години, оставајќи зад себе празнина што и денес се чувствува во македонската музичка сцена. Но, уште повеќе од тоа, остана сеќавањето на уметник кој не ја живееше музиката како професија, туку како природна состојба на неговото битие.
Меѓу пријателите и соработниците често е опишуван како човек што секогаш бил тука за другите — без разлика на околностите. Не знаел за лутина во смисла на трајна дистанца, туку повеќе за разбирање, за разговор и за лесно помирување. Таа негова човечка едноставност, скриена зад сценското светло, го правеше близок и пристапен, далеку од каква било дистанца што понекогаш ја носи славата.
Како музичар, Илиевски беше љубител на звукот во сите негови форми — од рок-енергијата на бендовските почетоци до поп-изразот на соло кариерата. Во неговите песни се чувствуваше искреност, без претерана претенциозност, но со многу срце. Токму затоа неговата музика и денес останува жива кај публиката која во неа препознава дел од сопствените емоции.
Денес, на неговиот роденден, сеќавањето на Влатко Илиевски не е само носталгија по еден глас, туку и почит кон еден човек кој живееше искрено, чувствуваше длабоко и оставаше трага без да се обидува да биде нешто повеќе од себе.
В.К.